Lieve Lars, deze week gingen we samen naar de tandarts voor de halfjaarlijkse controle. Mama vond het moeilijk. Bij alles ziet ze jouw mooie gezichtje, met je blonde haartjes, je ondeugende lach. En ondertussen de spanning op je gezichtje omdat je dit soort dingen ook spannend vindt. Toch waren deze gezamenlijke activiteiten altijd een feestje voor je. Samen met je zusjes lol maken in de wachtkamer, hoezo rustig op een stoel wachten… binnen 5 minuten wist altijd de hele praktijk dat jullie gearriveerd waren. Ik zie het allemaal nog zo voor me lieverd. Wat vond je het krokodillenspel in de wachtkamer mooi. Als mama de verkeerde tand naar beneden drukte, dan klapte de mond van de krokodil dicht en straalde je gezicht. De tandarts is altijd heel erg lief voor jullie geweest. Ze vond het altijd leuk wanneer jullie kwamen. En nu stapten we naar binnen zonder jou lieverd. De tandarts is erg geschrokken. Ze wist precies wie je was. Je had met de paar keer dat je op controle bent geweest een plekje bij haar veroverd. Lieke en Emma hadden het goed gedaan bij de controle. Ze poetsen ook iedere dag goed hun tanden. Toen ze klaar waren kregen ze het muntje voor de “kauwgomballenmachine”. Zo’n machine waar je een muntje in gooit, draait aan de knop en er een verrassing uit komt. Mijn gedachten waren al de hele tijd bij jou lieverd, maar die kauwgomballenmachine… dezelfde machine als op de uitslaapkamer in het ziekenhuis, wat een verdriet had je als je niet meer bij de slaapdokter mocht blijven. Wanneer je weer terug moest naar je kamer. Soms mocht je een bal uit de machine van de zuster. Wat was dit kleine gebaar belangrijk voor je. Een verrassingsbal uit de machine. Ik zou je nog zo graag duizenden ballen gunnen. Maar we hebben je bij de tandarts moeten laten uitschrijven. Wat doet dat pijn lieve Lars. Ik weet dat het een administratieve handeling is en dat ik je de volgende keer gewoon weer opnieuw in gedachten meeneem. Je blijft bij me en in gedachten gooi ik ook voor jou een muntje in de machine.
Lars Schaaphok 