Een plekje geven

Lieve Lars, vanochtend kwam bij het naar school brengen van je zusjes, de gevreesde vraag. Heb je het al een plekje gegeven…. Het startte eigenlijk met de vraag: hoe gaat het met jullie? Ik weet me vaak geen houding te geven bij deze vraag. Vaak antwoord ik: “het gaat wisselend”. Maar dan lijk ik ook te moeten uitleggen wat dan wisselend is. Dat het op sommige dagen beter gaat, gaf kennelijk de aanleiding tot: je hebt het een plekje gegeven? Nee, dat niet, maar zo ‘s ochtends op straat, dit uitleggen aan een ouder die ik eigenlijk niet ken, kan ik niet. De vraag/opmerking deed me pijn. Dit is zoals het kennelijk hoort te zijn. Het een plekje geven, doorgaan met leven, weer vrolijk worden, zoals jij iedere dag van heel veel dingen vrolijk werd. Weet je lieverd, ik weet dat ik het een plekje moet geven, zodat ik door kan gaan. Door voor Lieke, Emma, papa en mezelf. Dat er nu geen oplossingen meer zijn om het op te lossen. Ik kan dit nooit meer ongedaan maken, ook al wil ik dat zo graag. ‘s Nachts denk ik aan Utrecht, stel ik me voor, dat als ik daarheen zou rijden, jij ook weer terug komt. Dat we samen naar je paarden ‘Amerigo’ en ‘o zo snel’ kunnen gaan. Ik wil het zo graag oplossen lieverd, ik wil je zo graag terug.