Lieve Lars, Emma is vanochtend begonnen in groep 3. Ze liep zelfverzekerd het plein over, zonder om te kijken. Wat had ik jullie daar graag samen zien lopen. Emma’s krentenbaard is ondanks de zalf van de huisarts alleen maar erger geworden. Emma laat duidelijk merken dat ze het vreselijk vindt als de leukoplast van de gaasjes los getrokken moeten worden. Dat ze het drankje heel erg vies vindt. En dan denk ik aan jou. Aan al die sonde pleisters die ze van je wang haalden, omdat ze door het spugen vies geworden waren. Je vroeg zo vaak bij het spugen of je pleister nog schoon was. Ook jij vond het naar als de pleister gewisseld moest worden. Mama heeft zelfs een foto van je dat de pleister een heel stuk van je huid meegetrokken had. Voor de Hickmanpleister had je nog een grotere angst. Maar ondanks je angst, liet je het altijd toe. Waar Emma nu alles bij elkaar huilt en laat weten dat het pijn doet en dat het drankje vies is, zei jij niets. Wist je dat er nog tientallen keren zouden komen dat ze de leukoplast van je wang gingen trekken. En dan durf ik niet eens te denken aan hoe angstig je voor de canule wissels was, hoe zeer de buikvliesontstekingen deden. Voor Emma is het allemaal naar, maar Emma is volgende week weer beter. Jij had ook beter moeten worden lieverd. We deden dit zodat je beter werd. Het spijt me zo dat we je dit alles aangedaan hebben! Dat ik je niet heb kunnen redden 😭. Ik had je voor alles moeten beschermen. Het spijt me lieve Lars! Het spijt me echt zo erg!!! Ik had als een leeuwin voor je moeten vechten 😭😭😭. Maar ook ik onderging alles, zonder tegenspraak. Dat spijt me zo lieverd! Ik hoop dat je me ooit kunt vergeven. Dat ik weer bij je kan zijn.
Lars Schaaphok 