Lieve Lars, vandaag een jaar geleden werd ik door papa gebeld. Je moest naar de IC. Je had het zwaar en moeilijk. De foto van een jaar geleden is zo moeilijk om te zien. Je was zo ziek lieverd. Vandaag tikt de klok maar langzaam. Ben ik de tijd aan het aftellen naar het moment dat ik vorig jaar snel terug naar Utrecht reed. Gisterenavond is papa’s sok stuk gegaan. Één van de sokken die je samen met Lieke en Emma voor papa hebt gekocht. Ze mogen ook wel stuk zijn nu, want het feit dat jij ze uitgezocht hebt, betekent dat ze al meer dan drie jaar oud zijn. Papa heeft ze vaak en met veel liefde gedragen. Ik zie ons nog zo in de Hema staan. Ik denk dat jij en Emma twee jaar oud waren en Lieke vier. Wat vonden jullie het mooi dat jullie zelf de sokken als cadeau voor papa mochten uitzoeken. Mooie blauwe sokken, sokken met Hollandse huisjes, streepjes sokken. Jullie deden zo je best. Het besef dat ik dit nooit meer met jou kan doen deed pijn. Maar tegelijkertijd was ik zo dankbaar dat deze herinnering terug kwam bij het zien bij de kapotte sok. Ik schrijf het je nu meteen, zodat ik het beeld voor altijd kan blijven vasthouden. Lieve schat, we houden van je! 😘
Lars Schaaphok 