Hoe zou je nu zijn?

Lieve schat, ik blijf me vandaag maar afvragen hoe je nu zou zijn. Lieke en Emma hadden beiden een vriendinnetje bij ons thuis te spelen. Het blijft maar in mijn hoofd malen: zou je meegespeeld hebben met hun spel: vadertje en moedertje? Ik denk het wel. Zou je meegedaan hebben met just dance? Ik denk dat je daar ook aan meegedaan zou hebben. En zou je de boel verstoord hebben? Dat denk ik ook. Ik vind het zo moeilijk lieverd. Ik heb je al twee jaar niet meer gezond en sterk gezien. Ik begin het moeilijk te vinden om me in te beelden hoe je nu tussen de meisjes zou staan. Wat zou ik met je haar hebben gedaan? Kort geschoren met een kuifje? Of wat langer? Zou het nog mooi blond zijn? En zou je in stoere spijkerbroeken rondlopen? Wist ik het maar lieverd. Op het moment dat ik dit naar je schrijf, zijn we het Sinterklaasjournaal aan het kijken. Ook daar zijn zulke gemengde gevoelens. Doet het me zoveel verdriet dat je er de laatste keer niet meer van hebt kunnen genieten. Lieverd wat was je ziek. Ik had het zo graag van je overgenomen. En dan breekt hier nu thuis, de Sinterklaastijd aan. En ik wil het niet gezellig maken. Ik wil de pietenpakjes niet van zolder halen. De magnetische pietjes die overal aan vast kunnen hangen. Ik weet dat ik het moet doen voor je lieve zusjes. Maar niet vanavond. Nog niet… ik kan het nog niet lieverd. Ik wil jou gewoon terug. Ik wil je kunnen knuffelen. Ik wil door je haren kunnen strijken. Ik wil je verwachtingsvolle gezichtje kunnen zien als we samen naar het Sinterklaasjournaal kijken.